23-12-10

LEGT ZIJ HAAR KOUDE WITTE MANTEL

 

 

1.jpg

 

 

Legt zij haar koude witte mantel

waaronder geluidloos wordt geslapen.

Sluit zij de naden en de gaten met poedersuiker

en laat zij dichterlijke kelen

hun heimwee naar de reinheid

kreunen, of toen zij nog kinderen

waren en hun stemmetjes weerkaatsten

als ze op  bevroren wateren schaatsten

en moeders warme chocolade maakten

die in bruine vlekken zich met snot vermengde,

en mama, mama, nog, nog,

de geur van korte dagen en gekapte sparren

in hun geheugens zou bevriezen;

dat legt zij onder haar koude witte mantel,

de herinnering,

mijn ijsprinses.

 

Legt zij haar koude witte mantel

over rommel en rattenholen, het geblaas

en het gemekker, zwijgend als een kind

dat zijn geheimen deelt voor het als een ster

de verglaasde hemel siert, ook over zoveel

ogen-blikken spreidt zij haar vlokkendeken,

verbergt zij wat te lang het licht zag en verbleekte

bij gereutel en geratel van de persen,

vernevelt zij vergeten in de zware traagheid

waarmee zij op de daken ligt,

de herinnering,

mijn witte fee.

 

Legt zij haar koude witte mantel

over de nacht toen wij nog jongens waren,

en wij in stilte aan elkaar gebonden

het lied van zoveel witheid in ons voelden,

zoals de merel voor het gras zingt

en de koekoek gaatjes in de zomer roept,

en wij door ademlanden op het glas

de sneeuw hoorden alsof het melk en honing was

en het beloofde land aan onze voeten lag,

o, die herinnering,

 mijn koningin van de nacht.

 

schilderij: Frieda Kniep, Winterlandschap, olie op plaat (zie www.timelessartcollection.eu)

11:54

De commentaren zijn gesloten.