29-10-10

IN WONDERLAND

 

ROZEN VAN AELST.jpg

Alsof de rozen hun tijd niet kennen

legde hij op het koude marmer  zijn zakhorloge,

-but Alice isn't here anymore-

zit op school en worstelt met staartdelingen

en de dt als zij tegenwoordig is.

 

Maar toverde mijn kamer om tot winkel, bediende

 onzichtbare klanten, was even station, verkocht

daarna ook ticketten voor verre landen,

hing voor mijn boeken kaarten van Australië

en voor bijna geen geld kon je van daaruit naar Italië.

 

Leert zoals de rozen luisteren naar het tikken,

kijkt in de spiegel en wil nog niet uit Wonderland,

hoopt dat rozenblaadjes de wijzers lang bedekken,

hamsters een oneindig leven hebben

en allerzielen voor bejaarden voorbehouden blijft.

 

Terwijl zij de treinen naar Mongolië omroept

bloeien in de laatste uren van de zomertijd

de rozen in mijn hoofd.

 

het schilderij is van de Hollandse schilder Willem van Aelst, 1626-1683

 

10:21

20-10-10

VOOR DE VOORSTELLING

 

 

EL797JZ8QCK0Q1H86.jpg

 

Niemand is nog wie hij was.

Loodgieter werd Pierrot,

hoedenverkoopster nu een vrouw van stand

en de pastoor drukt doodsbrieven

terwijl de geliefde bier tapt,

de landeigenaar kinderen onderwijst

en de edelknaap glazen wast.

 

Onder hun pruiken, in brokaat gekleed

wachten zij, bevolken zij de kleedkamer,

zweven zij tussen wie ze waren en wat ze moeten zijn,

bladeren zenuwachtig door de tekst

en voelen tussen hun schouderbladen

de vleugels groeien waarmee ze uit dat dagelijks lijf gekropen

over de dorpse dagen heersen.

 

De hoedenmaakster glimlacht vanuit haar pas verworven hoogte,

de drukker zegent herderlijk Pierrot,

de landeigenaar lonkt naar de edelknaap.

 

De nar zegt dat hij dringend kakken moet.

De lichten doven.

De geliefde zucht.

 

Het schilderij 'voor de voorstelling' is van de Belgische schilder Constant Wauters (of Wouters) 1826-1853

 

 

 

10:31

13-10-10

MOEDER EN KIND IN DE WIND (1907)

 

MM58695.jpg

 

Op platinumplaat gedrukt

moeder en dochter in de wind van 1907.

De nieuwe eeuw stuurde zijn stormen

in deze wilde vlagen vooruit.

 

Even de hoedrand loslaten

en blootshoofds

wuiven ze hun man en vader uit.

Grootschalig sterven op het menu.

Wie de treinen in beweging zet,

trapt het draai-orgel van de dood in gang.

Adieu, mein kleine garde officier.

 

In de zachte wind der jaren

is zij vanzelf met hem opgelost

en werd het kind de vrouw, en vrouwen

wuiven steeds opnieuw hun mannen uit.

Leb' wohl, mein Schatz, leb' wohl mein Schatz,
Leb' wohl, lebe wohl
Denn wir fahren, denn wir fahren,
Denn wir fahren gegen Engeland, Engeland.

 

Weer staan moeder met kind

in oude winden die het gehuil van naakte mensen

over een oceaan van tijd verspreiden.

O, dat briesje van de nieuwe tijd,

o dat gecamoufleerd gehakkel

van een land dat weer zijn goden kiest

uit het bekende loeiend stamboekvee.

 

Das gesundes Volksempfinden:

frituren en fraterniteiten,

netjes verpakt in manhaftig verzet

tegen wat ons vreemd en te vrijmoedig is.

Tot er niemand meer

op de heuvel staat

en de wind gevangen is

in het trotse orgel van het nieuwe heldendom.

 

'Daar is maar één land, dat mijn land kan zijn.

Daar is maar één vreugd, daar is maar één pijn,

Daar is maar één liefde, daar is maar één haat...'

 

Wie niet dezelfde haat en pijn kan voelen,

en wie nog andere liefdes koestert,

is gewaarschuwd.

 

 

De foto is van Heinrich Kühn (Oostenrijker, in Duitsland geboren, 1866-1944)

Titel: De wind. 

Op platinum geprint (Alfred Stieglitz Collection, 1933)

 

 

 

 

 

 

 

 

12:47

05-10-10

ZICHTBAARHEID

 

HUIS ACHTER BOMEN-BRAQUE.jpeg

 

Wat achter zomerweelde zich verborg,

zich onaantastbaar in de lange dagen

waande, wordt uit zijn waan getild

en eens de mist is opgetrokken te kijk gezet.

 

Het huis, geschonden door de jaren,

scheefgezakt en uitgeleefd, de kanker

nestelde zich met duiven in lege kamers,

hoort in zijn laatste dromen al de slopersvoeten.

 

In de winter van mijn leven, nu ontzielde jaren

tot herinneringen zijn geharkt,

en spinseldraden licht in druppels vangen,

word ik verhaal, oud blauw antiek.

 

Mijn scheuren en mijn scherven, de waarborg

voor geleden jaren, de stempels op mijn rug

't bewijs dat het wat kosten mag,

maar nooit mag ik nog brood of melk bewaren.

 

HUIS BOMEN PAUL CEZANNE.JPG

 

 

 

 

09:49