17-04-09

EEN GLIMLACH IN EEN VREEMDE STAD

 

 

ik

 

ook uit die ster

zong

de dubbelganger

de bloedsomloop van de drievuldigheid

open.

 

harteklop,

stroopsmeer

en kleerhanger

van de gepelde dromen

in de zon gedroogd.

 

ook

voor een misval

als dit lied

is de kosmos verantwoordelijk,

 

tenzij

jij even je hoofd draait

en het solarium

voor te koude woorden

smelt,

terwijl jij glimlacht,

de eerste dag

na de big-bang

en god

zijn licht en donker

nog moest tewater laten.

 

dan is het allemaal

jouw gelukkige schuld,

of met het hostiedunne woord

'toeval' geheten.

 

 


in een vreemde stad telefoneerde hij, ik liep hem voorbij.naar een antwoord luisterend keek hij naar mij en glimlachte hij,en ik, dwaas, dacht dat hij naar mij glimlachte, waar het een glimlach voor een teder-gek woordje van zijn lief was natuurlijk.

 

een toevallige foto op het internet maakte de herinnering aan de eeuwig onbekende wakker, en een vergelijking met twee onbekenden leek mij ironisch genoeg om neer te schrijven, en het zelfmedelijden in letters om te bakken.

 

het was een mooie glimlach overigens, zoals meisjes glimlachen als ze je door hebben.

01:12

De commentaren zijn gesloten.